Mijn naam is Walter Minderhoud, ik ben op het moment dat ik dit schrijf (februari 2026) 50 jaar oud en woon met mijn vrouw Dyana en mijn zoons Jamie en Silvan in Alphen aan den Rijn.
Geboren en getogen in Zeeland, gestudeerd in Tilburg en vervolgens verkast naar de Randstad om te gaan werken in Den Haag. Daar ontmoette ik mijn vrouw, kochten we ons eerste huis en toen we onze eerste zoon verwachtten verhuisden we in 2007 naar Alphen aan den Rijn, in het Groene Hart van Nederland.
Toen we net in Alphen woonden ging ik regelmatig naar de sportschool maar daar vond ik weinig aan. En als ik er was, zat ik het meest van de tijd op de hometrainer. Dat kon handiger dacht ik, dus kocht ik mijn eerste racefiets, een gele oude tweedehands fiets waarvan ik het merk niet meer weet. Na een paar jaar viel die uit elkaar en kocht ik mijn tweede racefiets, een rood/grijze Koga. Heel wat jaartjes met plezier op gefietst, totdat ik begin 2020 een nieuwe kocht: een Giant. Perfecte timing want niet lang daarna brak de coronacrisis uit en heb ik dat jaar en in 2021 heel wat uurtjes kunnen genieten van deze nieuwe fiets.
In 2023 brak er een nieuwe crisis uit, maar nu op het persoonlijke vlak. Ik kreeg (uiteindelijk) de diagnose zaadbalkanker, waarvoor ik in het Antoni van Leeuwenhoek een zwaar chemotraject doorliep. Dat was in mei 2023 klaar en het leek de goede kant op te gaan, totdat begin juli bleek dat het toch nog niet helemaal weg was en de tumormarkers weer stegen. Dus moest ik een nog zwaarder chemotraject door, inclusief een aantal stamceltransplantaties. Heel heftig en zorgelijk allemaal, maar gelukkig kregen we eind 2023 het goede nieuws dat de kanker weg was!
Alle controles die ik sinds die tijd heb gehad gaven dezelfde uitslag: alles goed. Inmiddels ben ik de grens van 2 jaar gepasseerd, wat volgens mijn oncoloog betekent dat ik ervan uit kan gaan dat het niet meer terugkomt en dat ik weer evenveel kans heb om kanker te krijgen dan andere mensen.
Wat ik heel erg duidelijk heb gemerkt in het jaar dat ik al deze behandelingen onderging en in de tijd daarna, is dat het enorm helpt als je conditie goed is. Want in de jaren voordat dit ging spelen fietste, wandelde en zwom ik veel (en stond ik af en toe op de schaats). Doordat ik dit gewend was, was het ook makkelijker om te blijven bewegen tijdens en direct na de behandelingen. Zelfs op dagen dat ik middenin de chemo’s zat en de energie helemaal weg was probeerde ik elke dag te bewegen. Ook al was het maar een klein blokje rond het huis of rond het AVL. Of een kwartiertje op de hometrainer, alle beetjes hielpen. Het zorgde er uiteindelijk voor dat ik steeds relatief snel herstelde van de behandelingen en ik in april 2024 alweer volledig aan het werk was.
Kortom, het is maar weer bewezen dat bewegen gezond is. Daarom ga ik met veel plezier deze sportieve challenge aan!